تازه

یه ضمیر بی مخاطب ، یه تلنگر زبونی ،

یه سوال بی جوابه ، منی که . . . خودت می دونی

تو مگه منی که با من ، من بی تو بی مخاطب ،

می شینی و می نویسی ، گاهی هم غزل می خونی

کلی ماجرا نوشتن از منی که بی تو مونده

واسه قصه های کرسی ، تو یه جمع خودمونی

فاصله، فاصله اس اما بعضی وقتا خیلی دوره

مث من روی زمین و یه خدای آسمونی

خیلی طول کشید که حالا من و تو به هم رسیدیم

من شدم تو که خیالی ، تو شدی من درونی

بعد از این من و تو با هم یه ضمیر تازه هستیم

واسه ماجرای بعدی . . . می دونم پیشم می مونی . . .

نگاه خدا

تا می افتد نگاه خدا                   روی احساس و تردید ما

می سپاری به آغوش باد            گیسوان سراسیمه را

با تپش های احساس من           در سراسیمگی ها بیا

روی لب های سردم بریز              آتش بوسه های وفا

تا ز گیسوی در باد تو                  یادگاری بچیند خدا